24 listopada 2007 r. mieliśmy okazję przeżyć kolejną - pozytywnie wpływającą na rozwój ducha, intelektu i ciała - pielgrzymkę. Brały w niej udział 53 osoby: marianki, ministranci, lektorki i ksiądz.

Wyruszyliśmy o godz. 9.00 z pod plebanii. Autostradą a poźniej przez Niemodlin dotarliśmy do Nysy. Rozpoczęliśmy od modlitwy i zwiedzania kościoła pw. św. Elżbiety Węgierskiej, w którym posługę duszpasterską pełnią Ojcowie Franciszkanie.
Kościół - jak opowiadał nam jeden z franciszkanów - jest stylu neoromańskiego. Niezwykle piękny, bogato wyposażony, zbudowany z wielkim rozmachem. Od kościoła przeszliśmy na mały wodospad z ogromnymi wirami rzeki Nysy Kłodzkiej.

Następnie autokarem udaliśmy się do najważniejszego punktu naszej pielgrzymki - do Katedry Nyskiej pw. św. Jakuba Apostoła i św. Agnieszki. Tam - w jednej z kaplic bocznych - spoczywają doczesne szczątki błogosławionej Marii Merkert, zwaną też "Śląską Samarytanką", "Matką wszystkich" lub "Matką ubogich". Żyła w latach 1817-1872 w Nysie. Po ogólnym zapoznaniu się z jej życiem i działalnością, po modlitwie i ucałowaniu relikwii Błogosławionej zwiedzaliśmy katedrę. W niej 25.10.1992 r. przyjąłem z rąk ks. bpa Alfonsa Nossola święcenia diakonatu. Po zapoznaniu się z wnętrzem katedry wyszliśmy, by podziwiać i poznawać ją na zewnątrz wraz z stojącą tuż obok, wiecznie niedokończoną, chylącą się wieżą.

Później udaliśmy się pod budynki byłego pałacu biskupów oraz kościół Wniebowzięcia NMP. Z tego względu, że czekały już na nas siostry Elżbietanki czas oprowadzania ograniczyliśmy do minimum i rozpoczęliśmy wizyte w pięknym klasztorze sióstr, których założycielką była właśnie błogosławiona Maria Merkert. Przyjęto nas bardzo serdecznie. Jedna z sióstr przełożonych zaprowadziła nas do pięknej klasztornej kaplicy i rozpoczęła ciekawą prelekcję na temat błogosławionej założycielki. Jednocześnie oglądaliśmy przeźrocza i słuchaliśmy nastrojowych melodii. Po katechezie siostra zabrała nas do muzeum klasztornego, gdzie mogliśmy także nabyć rożne pamiątki, a później zaprowadziła nas do jadalni gdzie czekały na nas gorąca herbatka i barszcz. Jedliśmy to co każdy miał ze sobą. Po pożegnaniu z siostrami poszliśmy w kierunku byłego seminarium duchownego. Po drodze zatrzymaliśmy się przy kościółku Matki Bożej gdzie kiedyś przed i po polowaniu myśliwi odprawiali nabożeństwa błagalno-dziękczynne.

W kościele seminaryjnym pw. św. Piotra i Pawła czekał już na nas ksiądz Wikary. Bardzo barwnie opowiadał nam o tym kościele, stylu barokowego. Niewątpliwie jest to "perełka diecezji". Spędziłem w nim na modlitwie 5 i pół roku jako kandydat do kapłaństwa. Dzisiaj seminarium jest w Opolu. Po modlitwie i zwiedzaniu kościoła udaliśmy się w kierunku autobusu podziwiając po drodze obiekty byłego seminarium od zewnątrz. Dalej - podjechaliśmy pod "nyskie forty". Chodzi o bunkry z czasów II Wojny Światowej. Tutaj było wiele różnych, czasem mrożących krew w żyłach niespodzianek, o których wolę nie pisać. Jednak wszyscy - po zwiedzeniu fortów, a zwłaszcza jednego z dostępnych jeszcze bunkrów - szczęśliwie wróciliśmy do autokaru. Ostatnim punktem pielgrzymki było obejrzenie sztucznego jeziora nyskiego, który pełni funkcję zbiornika przeciwpowodziowego. Podziwialiśmy ogromną - regulowaną tamę, niebezpieczne wiry i z trwogą wspominaliśmy trzy zatopione przy budowie zbiornika parafie. Do naszej parafii wracaliśmy przez Białą Prudnicką, Krapkowice i Górę św. Anny. Było naprawdę wspaniale. W domu byliśmy ok. godz. 17.00.

Wdzięczni Bogu i błogosławionej Marii Merkert za wszystkie łaski - ks. Proboszcz i młodzi parafianie.

Tuż po godz. 16.30 do Zalesia Śląskiego przybył św. Marcin, postać która jest bardzo znana dorosłym i dzieciom. Wzór do naśladowania w uczynkach miłosierdzia wobec ciała.
To św. Marcin oddał żebrakowi proszącemu o jałmużnę u bram miasta Amiens połowę swej opończy. Następnej nocy ukazał mu się Chrystus odziany w ten płaszcz i mówiący do aniołów: "To Marcin okrył mnie swoim płaszczem". Pod wpływem tego wydarzenia przyjął chrzest i opuścił wojsko, uważając, że wojowanie kłóci się z zasadami wiary. Miał wtedy 18 lat.

Dziś byliśmy tego świadkami po raz kolejny. Inscenizacja miała miejsce pod klubem DFK w Zalesiu Śl. Następnie w korowodzie uczestnicy spotkania przeszli do kościoła by tam wysłuchać Ewangelii oraz księdza proboszcza, który tłumaczył dzieciom i dorosłym na czym polega realizacja uczynków miłosierdzia wobec ciała w codziennym życiu.

W ostatnich dniach uczniowie przedszkola i szkoły podstawowej w Zalesiu Śląskim i Lichynii przeżyli katechezę w terenie. Tematem katechezy było: "Poznajemy naszą parafię". Pomysłodawcą i realizatorem nietypowej katechezy był ks. Proboszcz. Skorzystaliśmy z samochodu terenowego rodziny Smiatek z Jemielnicy.
Dzieci i młodzież przeżyły to niezwykle radośnie i pobożnie. Poszerzyły przy okazji swoją wiedzę na temat naszej parafii, która położona jest na terenie parku krajobrazowego. Przekonaliśmy się, że tak naprawdę nie trzeba wyjeżdżać gdzieś daleko, by cieszyć się pięknem stworzenia. Wystarczy rozejrzeć się wokół siebie, pozostać i dziękować za to Panu Bogu.

Zapraszamy do zobaczenia zdjęć wykonanych w noc na cmentarzu parafialnym w Zalesiu Śląskim w uroczystość Wszystkich Świętych.

Kaplica przedpogrzebowa w Zalesiu Śląskim jest już po generalnym remoncie i renowacji.

17 października 2007 r. zakończyliśmy remont i renowację kaplicy przedpogrzebowej. Jest to kolejny owoc wspólnej życzliwości ks. Proboszcza i parafian wobec Pana Boga i Kościoła. Głównych prac podjęła się firma p. Marka Izbickiego.
Remont i renowacja objęły: odtworzenie krzyża na szczycie kaplicy, położenie nowej papy termozgrzewalnej, wymiana rynien, czyszczenie, uzupełnianie i malowanie elewacji zewnętrznej - w kolorach kościoła, zabezpieczenie impregnatem cegły, kamienia i betonowych ozdób, zrobienie otworów wentylacyjnych dla agregatu chłodniczego znajdującego się w grobowcu, pochowanie przewodów elektrycznych pod tynk, elewację wewnętrzną, wypłytkowanie kaplicy, wymianę przełączników elektrycznych i wiele innych prac.
Za każdy przejaw życzliwości w realizacji tego przedsięwzięcia - serdeczne Bóg zapłać.

W celach edukacyjnych w niedawno wyremontowanej i odnowionej sali katechetycznej została wykonana nowa mapa Ziemi Świętej z czasów Jezusa Chrystusa. Na prośbę ks. Proboszcza, tego szlachetnego przedsięwzięcia podjęła się p. Teresa Tiszbierek z Zalesia Śląskiego.
Składamy jej za to wyrazy wdzięczności. Mapa została wykonana na ścianie specjlalną techniką. O szczegóły można pytać naszą artystkę.

30 września na ul. Kościuszki spod domu tegorocznych starostów dożynkowych - państwa Koppa - parafianie wyruszyli procesją w stronę kościoła by tam na Mszy św. wspólnie dziękować Bogu za tegoroczne plony.
O godz. 14.00 odbyły się nieszpory niedzielne, po których na ul. św. Jadwigi mieszkańcy zgromadzili się by tam pod ustawionymi namiotami świętować wraz z przybyłymi goścmi.
Miłej atmosferze w znaczny sposób dopisała także piękna pogoda.

23 września w kościele filialnym w Lichynii odbyło się uroczyste poświęcenie nowego dzwonu.

fot. J. Duda

Przedmiot, który będzie tematem dzisiejszego kazania wg definicji jest "instrumentem dźwiękowym z grupy idiofonów, przeważnie o kielichowatym kształcie, wprowadzonym do użytku kościelnego za papieża Sabiniusza". Tyle definicja czysto podręcznikowa... .
A... . w rzeczywistości przedmiot ten pełni ważną, a wręcz bardzo ważną rolę i ma ścisły związek z życiem ludu Bożego:
- zwołuje lud na sprawowanie czynności liturgicznych;
- przypomina ważne wydarzenia, które przejmują radością lub bólem;
Tak... . Dobrze wam się wydaje...
Moi drodzy, tym przedmiotem jest DZWON!!!

Iskrą, która przyczyniła się do powstania tego rozważania jest bardzo istotny i doniosły fakt w życiu całej naszej parafii. Oto dziś w Lichynii podczas Mszy Świętej o godz. 900 uroczyście zostanie/został poświęcony nasz nowy dzwon. To nie jest tylko znaczące przeżycie dla mieszkańców Lichynii, ale to bardzo doniosłe zdarzenie dla całej naszej parafii, ponieważ poświęcenie nowego dzwonu to nie jest jakiś codzienny, zwyczajny moment. Poświęcenie nowego dzwonu odbywa się rzadko, więc jest to naprawdę niezwykłe przeżycie dla całej naszej wspólnoty parafialnej.

Nie sposób opisać cały proces powstawania dzwonu. Myliłby się jednak ten, kto myśli, iż wylewa się mosiądz do formy i dzwon gotowy. Wręcz przeciwnie, jest to długi i pracochłonny proces wymagający poświęcenia i skupienia. Aby powstał dzwon potrzeba średnio ok. 10 miesięcy, w zależności od jego wielkości. - Tajemnica dźwięku dzwonów spoczywa w kształcie ich "żebra". Ton podstawowy określa mistrz - ludwisarz już w formie dzwonu. Dokładnie wykreślone wg kanonów sztuki "żebro"przenosi się na metalowy szablon. Z jego pomocą lepi się z gliny formę odlewniczą. Podczas odlewu dzwonu płynny spiż rozgrzany do 1200 stopni C wpływa do formy i tak rodzi się dzwon. Zalane formy muszą przynajmniej 72 godziny pozostać w dole odlewniczym. Po wystygnięciu, odkopaniu i oczyszczeniu dzwonu sprawdzana jest tonacja. W przypadku zagubienia tonu wnętrze jest odpowiednio szlifowane. Ostatnim etapem produkcji jest założenie wieszaka i serca. Wieszaki o długości obliczonej ściśle według proporcji konstrukcyjnych wykonuje się ze stali twardej. Serca odlewane są ze stali miękkiej.

Nasycanie instrumentu właściwościami sakralnymi następuje podczas obrzędu błogosławieństwa stanowiącego wprowadzenie dzwonu do przestrzeni. Od XIII wieku błogosławieństwu towarzyszyło nadawanie imienia, potocznie zwane chrztem dzwonu. Obrzęd ma na celu odróżnienie dzwonów poświęconych od niepoświęconych, oddanie instrumentu pod opiekę osobie świętej i podkreślenie, iż dzwon nie wzywa głosem własnym ale głosem świętego, którego imię nosi.

Dzwony mają służyć chwale Bożej, są przypomnieniem o obowiązku dawania świadectwa prawdom wiary w życiu codziennym. Obrzęd błogosławieństwa polega na pokropieniu a następnie okadzeniu dzwonu. Po odmówieniu modlitw połączonych z nadaniem imienia uderza się w nowo poświęcony dzwon.

Dzwon jest przedmiotem niosącym za sobą głęboką symbolikę. Dzwon to dźwięk, muzyka, harmonia, wolność, radość ale również wezwanie, alarm, trwoga, odstraszenie, egzorcyzm. Chrześcijaństwo w głosie dzwonów upatruje głos Boży, który wyraża radość i smutek, dziękczynienie i prośbę, wzywa do jedności i manifestuje misterium Chrystusa. Ich daleko rozlegający się, uroczysty dźwięk wywołujący podniosły nastrój zdaje się mówić "Tu jest obecny Pan ...". Kościół mocą poświęcenia podniósł rangę dzwonów, ich dźwięk udziela pewnego rodzaju błogosławieństwa będąc przede wszystkim wspomnianym powyżej podkreśleniem punktów rytuału, wezwaniem do modlitwy i posłuszeństwa, narzędziem obwieszczania świąt i ważnych wydarzeń.

Dźwięk dzwonu, wywołuje podniosły nastrój. Wyznacza również granice w sensie czasoprzestrzennym, ze względu na czas i zasięg rozbrzmiewania głosu. Dzwony oznajmiając rozpoczęcie uroczystości kościelnej i przypominają o konieczności zaprzestania wykonywania niektórych czynności. Instrument ten ma również znaczenie mistyczne upatrywane w zawieszeniu między niebem a ziemią.

W przeszłości dzwony służyły jako amulety a nawet narzędzia egzorcystów, miały także znaczenie wróżebne - uderzanie w dzwon bez określonej przyczyny uważano za zły omen. O ich dużej roli świadczy obecność w porzekadłach ludowych: "Dzwon do kościoła wszystkich zwoływa a sam w kościele nigdy nie bywa", "wielki dzwon", "ostatni dzwonek".
Dźwięk dzwonu słyszany obecnie coraz rzadziej, nie wywołuje takich emocji jakie powodował w przeszłości, być może dlatego że jest jednym z wielu dźwięków dostarczanych nam przez otaczający na świat. Jego znaczenie ulega stopniowej dewaluacji a w konsekwencji powolnemu zapomnieniu. Nie pamiętamy albo po prostu nie znamy głębokiej symboliki tego instrumentu zakorzenionej w religii i obrzędach.

Te dzisiejsze doniosłe przeżycie zwraca nam uwagę na bardzo ważny fakt. Podobnie jak ten piękny instrument muzyczny, który kryje w sobie aż 50 różnych tonów, a wyzwaniem dla ludwisarza jest to, aby w zestawie dzwonów było słychać tę samą harmonię, którą daje dźwięk dzwonu pojedynczego, tak podobnie my, cała nasza parafia, diecezja, jesteśmy takim zestawem dzwonów umieszczonych na dzwonnicy Kościoła Bożego. Każdy z nas należących do mniejszej wspólnoty jest takim pojedynczym "dzwonem" w tym całym bogactwie "dzwonów" Kościoła Powszechnego. Bardzo ważnym jest, podobnie jak w zestawie dzwonów, aby ta różnorodność owocowała piękną harmonią. Nie chodzi tutaj o to, aby każdy człowiek był taki sam, odlany jak gdyby według jednej formy; chodzi o to abyśmy my wszyscy, mimo iż różnorodni i każdy jeden inny od drugiego, jedyny i niepowtarzalny; abyśmy my byli takim pięknym, niebiańsko brzmiącym zestawem "ludzi - dzwonów", którzy będziemy tworzyć tą cudowną harmonię

AMEN

Uroczyste poświęcenie nowego dzwonu w kościele filialnym w Lichynii odbędzie się 23 września 2007 r. o godz. 9.00.

"Pan dał - Pan wziął - niech Imię Pańskie będzie pochwalone"
Ciężko powtarzać za biblijnym Hiobem te słowa - w takiej chwili jak ta…

"Pan dał - Pan wziął" - ciężko je powtarzać, bo w tych prostych, surowych słowach zawarte jest przecież całe, tak krótkie życie, takiego młodego człowieka.
Ale ten Hiob, który jak o tym czytamy w Biblii - w jednej chwili stracił wszystkie swoje dzieci, stracił cały swój dobytek, zachorował na trąd - powiedział też inne słowa.
Powiedział słowa nie tak surowe, nie tak twarde - nie tak ciężkie - powiedział:
"Wierzę, że mój Odkupiciel żyje;
- wierzę , że w dniu ostatecznym ja powstanę z ziemi;
- wierzę, że w ciele moim ujrzę Boga, zbawiciela mojego".

Kochani w Chrystusie!
Tak byśmy chcieli, żeby dało się cofnąć czas, żeby wskazówki zegara cofnęły się do piątku przed godziną 8 wieczorem…
Żeby ktoś może krzyknął: "uważajcie, nie jedzcie, zostawcie…a jak już to - to zapnijcie pasy!"
A wszystko to po to, by anioł śmierci nie spotkał jeszcze Marka…
- wszystko po to, by anioł cierpienia ominął Dawida;
- wszystko po to, by anioł cierpienia ominął nas wszystkich…

Ale patrząc na tę trumnę wiemy, że jest to bezcelowe, bezowocne, że jest to już bezużyteczne.

A bijąc się takimi myślami nie cofniemy czasu, nie przywrócimy nikomu życia - a tylko większy zadamy sobie i większy zadamy ból innym.
Zadamy ból bezużyteczny i bezcelowy!

Zadamy ból bezużyteczny i bezcelowy - bo wszyscy to wiemy, choć nie zawsze o tym myślimy, że śmierć to sprawa, która dotknie każdego - która dotkanie każdego z nas.
Śmierć to te drzwi, które każdy musi przejść - przejść i otworzyć samemu.

"Stary umrzeć musi – młody umrzeć może" - to mądrość starego przysłowia

"Młody może" - boleśnie teraz tego doświadczamy. Za 3 tygodnie Marek miał mieć dopiero 17 lat.

Kochani w Chrystusie!
Jesteśmy przy trumnie, ale jesteśmy w kościele - jesteśmy w Domu Bożym - jesteśmy tu, gdzie codziennie na tym ołtarzu umiera i zmartwychwstaje Jezus.

Dziś przychodzimy tu z bólem, ale przychodzimy też z nadzieją
- z bólem - bo wyrwany został z naszego życia Ktoś z nas - wyrwany został nagle, bez zapowiedzi;
- zdmuchnięty został jak płomień świecy, która dopiero co zaczynała się rozpalać
- ścięty został jak kwiat, który dopiero co zaczynał rozwijać swoje pąki.

Marek był pełen marzeń, pragnień, planów…
W czwartek rozmawiałem z nim jeszcze przez telefon.
Po tych wakacjach bogatszy o nowe doświadczenia miał swoje plany, miał swoje marzenia, które zaczynał realizować.
Kolejny szkolny rok, zaoszczędzone pieniądze na prawo jazdy…
Plany miał on sam, a my sami też wiązaliśmy z nim każdy jakieś swoje nadzieje - bo był częścią naszego świata, był częścią naszego życia. Taką normalną, stałą, codzienną.
Ale teraz nagle go zabrakło - i stąd ten ból - boli. Nagła pustka boli najbardziej.

I przychodzimy z tym bólem, ale i z nadzieją - to do kościoła.
Z nadzieją, że to młode życie - tu na ziemi ścięte - tam u Boga rozkwitnie, tam u Boga potoczy się dalej.
Że te plany, marzenia, pragnienia - takie jakie miał - młode, świeże, młodzieńcze - choć ich nie zrealizował tu po swojemu - to je zrealizuje tam - zrealizuje je u Boga i z Bogiem - zrealizuje je już doskonale, w pełni i do końca.

"Życie wieczne"
W takich chwilach - całkiem inaczej brzmią te słowa.
Brzmią na poważnie, na serio - i to jest nasza nadzieja!

Wśród Indian Otomies, wśród których pracowałem w Meksyku, był taki zwyczaj. Nazywał się on "novenario" - od nueve - czyli 9.

Gdy ktoś tam umierał, odchodził z tego świata - z racji na klimat zazwyczaj grzebano go w tym samym dniu, albo zaraz w następnym.
Ale od dnia śmierci - przez 9 dni w domu zmarłego gromadzono się na modlitwie.
A w dziewiątym dniu - wszyscy udawali się na cmentarz, na grób tej zmarłej osoby i tam składano kwiaty, kadzidło i krzyż. Kwiaty symbolizowały życie, kadzidło modlitwy, a krzyż mękę i zmartwychwstanie.

Ale cały ten zwyczaj miał uprzytomnić jedno - tak jak człowiek przez 9 miesięcy przebywa w łonie matki i potem rodzi się na ten świat, tak też niejako przez te 9 dni zmarły przebywa w łonie ziemi, by rodzić się do życia wiecznego - do wieczności.

Bo moi kochani - nas nie czeka pustka, nie czeka nas nicość. Końcem wszystkiego nie jest sama tylko śmierć.
Na Marka i na nas - czeka zmartwychwstały Jezus!

Choć teraz niejako życie doprowadziło nas na Golgotę - doprowadziło nas pod krzyż – to wiara z nadzieją karzą nam iść dalej.
Idźmy z wiarą dalej niż ten Wielki Piątek.
Idźmy z nadzieją do Niedzieli Zmartwychwstania.

A oddając Bogu to młode życie - podziękujmy Bogu za to, że mogliśmy przez 16 lat mieć Marka pośród nas.
Podziękujmy za jego humor, za jego radość, za jego optymizm.
Podziękujmy za jego psikusy i za taką jego zwyczajną grzeczność i dobroć.

I pamiętajmy - On nie był naszą własnością, On tu był tylko przejściowo - tak samo jak my.

Bo moi drodzy!
Życie dostajemy w darze - nie na własność. A drugi człowiek, to też dar - dar dla nas.
I rację miał poeta - śp. Ks. Jan Twardowski, gdy powiedział: "spieszmy się kochać ludzi, bo szybko odchodzą"

- szybko odchodzą - nieraz dla nas za szybko…

"Wierzę, że mój Odkupiciel żyje;
wierzę, że w dniu ostatecznym ja powstanę z ziemi!!!"

Te słowa Hioba, to słowa modlitwy. Ale to słowa człowieka świadomego, że jest śmiertelny i umrze - ale też słowa modlitwy człowieka głęboko wierzącego - człowieka wierzącego w Boga - wierzącego w życie wieczne.

Moi Kochani!!!
Jesteśmy tu w kościele - w Domu Bożym.
To tu w tym miejscu - przez chrzest rozpoczęło się Boże życie wielu z nas - także i życie Marka jako Dziecka Bożego. Tu rozpoczęło się życie, które trwa dłużej niż te krótkie prawie 17 lat. To życie trwa wiecznie!

Jesteśmy w kościele - tu w tym Domu Bożym, gdzie po raz pierwszy wielu z nas - również i Marek - przyjęło Komunię Świętą - chleb z nieba, pokarm aniołów. Pokarm, który jest zadatkiem na życie wieczne. Na życie, które nie kończy się wraz z ustaniem bicia serca, które nie kończy się ze złożeniem ciała do grobu.
Nie smućmy się więc jak wszyscy ci, którzy nie mają nadziei. - My mamy nadzieję!!!
Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus umarł i zmartwychwstał, to również ci, którzy umarli w Jezusie - żyć będą na wieki.

I oddając dziś Marka Panu Bogu - prośmy - pokornie i z nadzieją, by w tym Bożym życiu, które przez chrzest się w Nim rozpoczęło, które przez spowiedź i komunię świętą się w Nim umacniało - by uczestniczył w nim w całej pełni i na wieki!
By Marek w pełni cieszył się radością nieba! I oto się módlmy.

A my sami, my - którzy pozostajemy tu jeszcze na tym świecie - którzy wędrujemy jeszcze po tej ziemi - zadbajmy o samych siebie - zadbajmy o siebie nawzajem - byśmy wszyscy razem - kiedyś - mogli się spotkać z Markiem i Jezusem Zmartwychwstałym w niebie.

Co daj nam Panie Boże...

O. Eryk Kopa SVD

Składamy serdeczne podziękowania O. Erykowi za nadesłane Słowo Boże wygłoszone na pogrzebie śp. Marka Kopa, 12 września 2007 r.

Parafianie z Lichynii wraz z proboszczem wspólnie wymienili w tamtejszym kościele wewnętrzne oświetlenie. Nowe lampiony pięknie wypełniły wnętrzne kościoła. Całość prezentuje się bardzo ładnie a my zapraszamy do fotoreportażu.

fot. Jolanta Duda

Po kilku miesiącach solidnego remontu przez naszych parafian, Dom Katechetyczny stojący w plebanijnym ogrodzie został 15 sierpnia 2007 r. poświęcony i oddany do użytku.

Po Mszy św., która odbyła się o godz. 10.30 parafianie przeszli procesją na teren plebanii by tam uczestniczyć w krótkiej modlitwie a następnie być świadkami poświęcenia przez proboszcza parafii ks. Teodora Domu Katechetycznego.

Odrestaurowana została przedewszystkim piękna sala konferencyjna, która pomieścić może 100 osób a także pozostałe przylegąjące do budynku mniejsze pomieszczenia gospodarcze.
Solidnie odnowiona została także zewnętrzna część budynku.

Ciekawostką, która znajduje się na plebanijnym ogrodzie jest pywnica, która pozostała po dawnym spichlerzu.

Wszystko prezentuje się pięknie. Zapraszamy do fotoreportażu.

Jak co roku w ostatnią niedzielę lipca nasi parafianie wyruszają pielgrzymim szlakiem w stronę Góry św. Anny.
Wyruszyliśmy o godz. 6.45 prowadzeni przez naszego młodego kleryka ks. Łukasza Szablickiego. W tym roku było nas więcej niż w roku ubiegłym. Szli jak zwykle i młodzi i starsi parafianie. Wszyscy dzielnie dotarliśmy na miejsce ok godz. 9.00.
Zbiórka ustalona była na 45 minut po sumie odpustowej. Mimo iż wracało nas mniej to było nadal wesoło. Wszystkim przygrywała jak co roku orkiestra, której zawdzięczamy nadawany rytm.
W Lichynii chłodzącą wodą święconą przywitał nas ks. proboszcz Teodor Smiatek. Po krótkim wspólnym nabożeństwie zalesianie wraz z proboszczem udali się w stronę Zalesia Śl.

Z Bożą pomocą szczęśliwie zakończyliśmy remont i renowację zewnętrznej elewacji naszego parafialnego kościoła. Bóg zapłać za modlitwę i każdą ofiarę na ten szlachetny cel.

Dzięki uprzejmości księdza proboszcza i trwającemu remontowi kościoła, trafiła się możliwość wykonania z niewątpliwie najwyższego punktu w najbliższej okolicy - naszej wieży kościelnej - panoramy otaczającej naszą miejscowość.

Przedstawiamy fotografie z przebiegu remontu kościoła parafialnego w Zalesiu Śląskim.

19 czerwca 2007r. w parafii pw. św. Marii Magdaleny w Zawiszycach (dekanat Głubczyce) odbył się zjazd kursowy księży - rocznika święceń 1993. Do tego kursu należy nasz ks. Proboszcz Teodor Smiatek (na zdjęciu stojący w środku w ostatnim rzędzie).

Z tej okazji wygłosił do swoich kolegów i tamtejszych parafian kazanie na temat: "Zawierzenia swojego kapłaństwa i życia swoich parafian Najświętszemu Sercu Pana Jezusa i Niepokalanemu Sercu NMP."

Tym razem zaprosił ks. Adam Kryczka (na zdjęciu stojący w środku w pierwszym rzędzie). Zaproszenia do poszczególnych parafii kolegów księży i kolejka głoszącego Słowo Boże uzależnione są od liter alfabetu. Od "A" - zapraszjący ; od "Z" - głoszący.

Spotkanie miało bardzo radosny charakter. Jak narazie - Bogu dzięki - trzymamy się dobrze.

W poniedziałek, 11 czerwca 2007 r. , ksiądz dr Czesław Gac wraz ze swoim kolegą z roku księdzem Piotrem Kondzielą obchodził 40 lecie święceń kapłańskich.
Uroczysta dziękczynna Msza Święta została odprawiona przez jubilatów w kościele parafialnym w Opolu - Sławicach, w którym proboszczem jest ksiądz Piotr Kądziela. W uroczystości uczestniczyli księża emeryci z Domu Księży Emerytów w Opolu diakoni z WSD w Opolu, parafianie z Opola - Sławic i Zalesia Śląskiego.

Fot. M.Pociecha

24 maja br. w kościele parafialnym w Zalesiu Śląskim ks. proboszcz mianował nowych członków Służby Liturgicznej - ministrantów a także marianki. Zaś 25 maja w kościele filialnym w Lichynii.

Fot. K.Piechota

7 czerwca br. w naszej parafii obchodzono uroczystość Bożego Ciała. Od wczesnych godzin porannych parafianie mieszkający przy ulicach, którymi co roku podąża procesja wraz z Przenajświętszym Sakramanetem, układali kwietne chodniki oraz przygotowywali piękne i robiące wrażenie ołtarze.
Zwyczaj ten jest pielęgnowany w Zalesiu Śląskim już od dawnych lat i nie wiele miejscowości może się tym zwyczajem pochwalić.

Zachęcamy do zobaczenia fotoreportażu z tej uroczystości.

Fot. T.Kandziora

W sobotę 19 maja przeżyliśmy kolejną pobożną, radosną i poszerzającą więdzę pielgrzymkę. Tym razem do miejsca narodzin naszych patronów: św. Jacka, bł. Bronisławy i bł. Czesława.

Rozpoczęliśmy o godz. 10.00 w Zalesiu Śl. Przez Górę św. Anny, Gogolin i Kamionek dotarliśmy do Kamienia Śląskiego. Było nas 18. (ksiądz, 11 dzieci, 5 mam i kierowca).

Kolejno zwiedzaliśmy: pałac-sankturarium, m.in. kaplice, sale konferencyjne, jadalnie i ogród; sanatorium Sebastianeum Silesiaum, m.in. kaplicę i stajnię, baseny, saunę, solarium, brodzik, ogród sanatoryjny; budynki parafialne, m.in. kościół, grotę lurdzką, stacje drogi krzyżowej, obiekty sportowe, ogród plebanijny.

Po modlitwie nad grobem mojego wujka, byłego ks. proboszcza, prałata Hermana Piechoty i miłej rozmowie z nowym ks. proboszczem Waltrem Lenart wróciliśmy przez Poznowice, Porębę - o godz. 15.45 do domu.

Pogoda i dobry humor nie zawiodły.

13 maja br. o godz. 10.30 w kościele parafialnym w Zalesiu Śląskim odbyła się uroczystość I-wszej rocznicy Komunii św.

Fotografie udostępniła Jolanta Duda.

6 maja br. w naszej parafii odbyła się uroczystość I-wszej Komunii św.

5 maja 2007 r. nasz kleryk Łukasz Szablicki pochodzący z Lichynii przyjął w Opolu święcenia diakonatu. Jest to pierwszy stopień kapłański. W przyszłym roku ks. Łukasz przyjmie II stopień prezbitera wieńczący dotychczasową drogę do przyjęcia sakramentu kapłaństwa.
Gratulujemy mu i życzymy błogosławieństwa Bożego, zdrowia, radości, wytrwałości i wielu łask Bożych w służbie kapłańskiej.

Fotografie udostępnił ks. Łukasz Szablicki. Dziękujemy!

Fotoreportaż dostępny jest w naszej galerii zdjęć. Zapraszamy!

Niedziela - 25 marca; rozpoczęcie rekolekcji
7.00 Msza św. i nauka ogólna
9.00 Lichynia. Msza św. i nauka ogólna
10.30 Msza św. i nauka ogólna.
15.00 Lichynia. Gorzkie żale i kazanie pasyjne.

Poniedziałek - 26 marca; uroczystość Zwiastowania Pańskiego
7.00 Msza św. i nauka ogólna
9.30 Rekolekcje dla dzieci (dzień Maryi)
16.30 Lichynia. Msza św. i nauka ogólna. Nauka stanowa dla kobiet.
18.30 Msza św. i nauka ogólna. Nauka stanowa dla kobiet.

Wtorek - 27 marca
7.00 Msza św. i nauka ogólna
9.30 Rekolekcje dla dzieci ( dzień pokutny )
16.30 Lichynia. Msza św. i nauka ogólna. Nauka stanowa dla mężczyzn.
18.30 Msza św. i nauka ogólna. Nauka stanowa dla mężczyzn.

Środa - 28 marca; zakończenie rekolekcji
7.00 Msza św. i nauka ogólna
9.30 Rekolekcje dla dzieci ( dzień Eucharystii )
16.30 Lichynia. Msza św. i nauka ogólna. Nauka stanowa dla młodzieży.
18.30 Msza św. i nauka ogólna. Nauka stanowa dla młodzieży.

Rekolekcje wygłosi o. Jozafat Gohly OFM z Góry św. Anny.
W środę - na zakończenie rekolekcji - kolekta przeznaczona będzie na potrzeby Franciszkanów na Górze św. Anny.

10. marca wyruszyliśmy z pod kościoła parafialnego o godz. 9.00, w liczbie 50. pielgrzymów. Dysponowaliśmy nowym autobusem. Przez Strzelce Op. udaliśmy się prosto do najważniejszego miejsca diecezji opolskiej - kościoła katedralnego pw. Podwyższenia Krzyża Świętego.
Na miejscu byliśmy o godz. 10.00. Rozpoczęliśmy od zwiedzania katedry. Częściowo o randze i wyposażeniu katedry mówił nam ksiądz - wikariusz katedralny. Resztę z osobistych doświadczeń i z przewodnika opowiedziałem sam.
Poznaliśmy m.in. główny ołtarz, kaplicę Marki Bożej Opolskiej, miejsce spoczynku księcia Jana Dobrego, kaplice boczne i chrzcielnicę.
Po modlitwie - o godz. 11.00 - udaliśmy się na zewnątrz gdzie czekała na nas pani z Wydawnictwa św. Krzyża. Z wielkim zaangażowaniem opowiadała nam i pokazywała na konkretnych urządzeniach proces powstawania książek, folderów i plakatów - od pomysłu do jego realizacji.
Około godz. 11.40 przybyliśmy do Radia Plus gdzie czekał już na nas spiker Artur Pieczarka. Mieliśmy okazję poznać zasady funkcjonowania radia, jego wyposażenie i perspektywy rozwoju.
Na godz. 12.10 przybyliśmy do kościoła ojców franciszkanów. Tu czekał na nas przewodnik. Przedstawił nam historię kościoła, byłego zamku, który kiedyś znajdował się tuż obok. Mówił też o franciszkanach - gospodarzach tego kościoła i klasztoru. Poźniej zaprowadził nas do krypty grobowej gdzie spoczywają książęta opolscy, fundatorzy oraz duchowni.
Niestety historia nie oszczędziła nawet tego miejsca (grabieże, powodzie). Po krótkiej modlitwie przed wystawionym Przenajświętszym Sakramentem w kościele udaliśmy się pod opolski ratusz. Po zapoznaniu się z jego historią udaliśmy się do kościoła Matki Bożej i św. Wojciecha na "Gorkę". Po poznaniu jego historii i modlitwie udaliśmy się na miejsce, w którym ponad 1000 lat temu głosił ewangelię św. Wojciech. Wcześniej głosił także w Jemielnicy i Dobrodzieniu.
Po zejściu z "Górki" udaliśmy się pod kościołek św. Sebastiana, który został ufundowany przez mieszkańców Opola, jako wotum wdzięczności Bogu za ustanie zarazy w 1680 roku. Dedykowany został św. Sebastianowi jako patronowi zadżumionych.
Około 13.00 byliśmy pod Kurią Biskupią. Po zapoznaniu z jej funkcjonowaniem udaliśmy się do Domu Księży Emerytów, by tam spotkać się z byłym księdzem proboszczem naszej parafii - Adamem Igielskim.
Po miłej i sympatycznej rozmowie oraz wiekowych wspomnieniach, po gorącym podziękowaniu i zaproszeniu do naszej parafii udaliśmy się pod katedrę do autobusu.
Jednym z głównych punktów pielgrzymki było zwiedzanie Wyższego Seminarium Duchownego. Na miejscu byliśmy o godz. 13.45. Oprowadzał nas kleryk naszej parafii Łukasz Szablicki i jego kolega. Zwiedziliśmy m.in. nowoczesną kaplicę akademicką pw. św. Jadwigi Śląskiej i św. Stanisława męczennika, halę gimnastyczną, reflektorarz (jadalnię), podwórko seminaryjne, siłownię i kawiarenkę gdzie czekała na nas gorąca herbata z cukrem.
Na zakończenie mieliśmy okazję zobaczyć jeszcze piękną aulę wydziału teologicznego uniwersytetu. Akurat w tym dniu, przed naszą wizytą odbyło się tutaj wręczenie honorowego doktoratu kard. Waltrowi Kasprowi i Hansowi Potteringowi.
Po pożegnaniu z Opolem udaliśmy się drogą powrotną do naszej parafii. Jednak pielgrzymi nie chcieli jeszcze wracać, więc musiałem coś jeszcze wymyślić. I udało się. Po długim negocjowaniu z młodym portierem, wpuszczono nas na teren przepięknego, świeżo wyremnontowanego pałacu w Izbicku. Kiedyś znajdowała się tutaj Zasadnicza Szkoła Rolnicza i Technikum Hodowlane, którego jestem absolwentem.
Pielgrzymkę przeżyliśmy bardzo radośnie i pobożnie. Spotkaliśmy dużo życzyliwych nam osób - za co wyrażamy im słowa wdzięczności. Przez Górę św. Anny do naszej parafii wróciliśmy o godz. 17.15.

ks. Teodor

Kleryk naszej parafii Łukasz Szablicki - 5 maja 2007 r. - ma zamiar przyjąć święcenia diakonatu, a w niedalekiej przyszłości święcenia kapłańskie w Kościele Katolickim. Kto by wiedział o zasadniczej przeszkodzie winien o tym powiadomić ks. prob. lub bpa ordynariusza.

Otwórz | wersja do druku

W niedzielę 7. stycznia o godz. 16.00 w kościele parafialnym w Zalesiu Śląskim, dzieci z Publicznego Przedszkola w Zalesiu Śląskim oraz z Lichyni przedstawiły "Jasełka".
Tuż po przedstawienu "Jasełek" dla wszystkich zagrała orkiestra ze Szkoły Muzycznej w Leśnicy.

Serdecznie zapraszamy na przedstawienie "Jasełek" w wykonaniu dzieci z Publicznego Przedszkola w Zalesiu Śląskim oraz w Lichyni, które odbędzie się 7 stycznia br. o godz. 16.00 w naszym kościele parafialnym w Zalesiu Śląskim.

Po przedstawieniu przedszkolaków, zagra dla wszystkich orkiestra ze Szkoły Muzycznej w Leśnicy.